من کویر خشک بودم

عشق تو باران من شد

دسته دسته از کویر خشک من نسرین برآمد

آسمانم تیره بود

خوشه خوشه از دل این آسمان پروین برآمد

 تشنه بودم چشمه  ی عشق از چشم  تو سر زد

                      ای حبیبم ، بی تو شب بودم

                      شبی تاریک و غمیگن

                      نور لبخندت به جسم وجان من تابندگی داد

                      بی تو چوبی خشک بودم

                      بوسه هایت پر گلم کرد

                     ای مسیحا،

                      معجزت دلمرده یی را زندگی داد...